تبليغاتX
یکی مثل همه

سلام به همه ی دوستان.

امیدوارم هیچ کدومتون حال من نداشته باشید و همتون خوب خوب باشید.

تقریبا از یک سال پیش که این وبلاگ و زدم قصدم این بود که بتونم با خوندن مطلباش خوشحالتون کنم

عادت ندارم ناراحتیم و به کسی نشون بدم سعیم کردم همیشه هر چقدرم ناراحت بودم خودم و شاد نشون

 بدم تا کسی از درونم با خبر نشه ولی الان.......... .

اوضاع روحیم خیلی آشفته و به هم ریختست بخاطره همین اومدم که ازتون خداحافظی کنم البته نه برای

همیشه فقط تا زمانی که از این حال و اوضاع در بیام و بتونم بازم بنویسم.

از همه دوستانی که تو این مدت همراه من بودن و با نظرهای قشنگشون باعث دلگرمی من شدن برای

نوشتن تشکر میکنم و امیدوارم من و فراموش نکنن تا برگردم.

تو این مدت احتمالا خیلی کم سر میزنم به نت ولی به همه ی دوستان وبلاگی قول میدم وقتی برگردم

تمام آپ هاشون رو بخونم.

این شعرم برای این پست مناسب دیدم گفتم خوب که بزارمش به حال و هوای الان منم میخوره.

 

میرم و خسته و افسرده و زار

        سوی منزلگه ویرانه ی خویش

                        بخدا میبرم از شهر شما

                            دل شوریده و دیوانه ی خویش

                                     میبرم تا که در آن نقطه ی دور

                                                شستشویش دهم از رنگ گناه 

                                                      شستشویش دهم از لکه ی عشق

                                                                   زین همه خواهش بیجا و تباه  

                                                                              میبرم تا زتو دورش سازم 

                                                                                   زتو ای جلوه ی امید محال 

                                                                                          میبرم تا زنده بگورش سازم  

                                                                                                 تا از این پس نکند یاد وصال

                                                                                                 ناله میلرزد می رقصد اشک

                                                                                          آه بگذار که بگریزم من

                                                                               از تو ای چشمه ی جوشن گناه

                                                                       شاید آن به که بپرهیزم من

                                                            بخدا غنچه ی شادی بودم

                                                   دست عشق آمد و از شاخم چید

                                          شعله ی آه شدم صد افسوس

                                  که لبم باز بر آن لب نرسید

                         عاقبت بند سفر پایم بست

                 میروم خنده به لب خونین دل

         میروم از دل من دست بردار

  ای امید عبث بی حاصل

 

این شعرم از سروده های فروغ فرخزاد بود که خیلی اتفاقی چند شب پیش خوندمش.

خوب دوستان همتون رو به خدا بزرگ میسپارم خداحافظ...................... .

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 23:37 توسط سورن |


سلام به همه ی دوستان.

اول از همه در مورد پست قبل بگم که بابا قبول حق با شماست آب ژاول نه ژاور ولی مهم نفس عمل نه

جزئیات. وقتی این پست و نوشتم شبش مامانم گفت که ژاول ولی دلم نیمد این پست و حذف کنم و اصلاح

شدشو بزارم گفتم همینم واسه خودش میشه خاطره.

من باز یه عذر خواهی به (آرمینای عزیز و زهره خانوم و م.قاف عزیز) بدهکارم گفتم تو این پست از این

سه عزیز هم عذر خواهی کنم من یه مدتیه که زود عصبانی میشم و به قول معروف بی جنبه شدم که سر

همین قضیه باعث رنجش شما شدم امیدوارم دیگه از اینجور مسائل پیش نیاد.

و حالا آپ این دفعه راستش نمیدونستم چی باید بنویسم و حس و حال خاطره گفتن هم ندارم گفتم بهتره برم

مطلب دزدی یه چندتایی وبلاگ رفتم آخر سر این و پیدا کردم و شکارش کردم چون میدونم اون وبلاگی هم

که من اینو ازش کپی کردم خودشم اینو به سرقت برده پس اسمشو نمیارم. به قول معروف دزد که به دزد

بزنه شاه دزد. پس شاه هم شدیم. خوب دیگه بیشتر از این روده درازی نمیکنم این شما و این سیندرلای

ایرانی اگه قبلا خوندینش به بزرگی من ببخشیدش.

 

که من اینو ازش کپی کردم خودشم اینو به سرقت برده پس اسمشو نمیارم. به قول معروف دزد که به دزد

بزنه شاه دزد. پس شاه هم شدیم. خوب دیگه بیشتر از این روده درازی نمیکنم این شما و این سیندرلای

ایرانی اگه قبلا خوندینش به بزرگی من ببخشیدش.

يکي بود ، دو تا نبود ، زير گنبد کبود که شايدم کبود نبود و آبي بود ، يه دختر خوشگل بي پدر مادر زندگي

 مي کرد. اسم اين دختر خوشگله سيندرلا بود که بلا نسبت دختراي امروزي، روم به ديوار روم به ديوار ،

گلاب به روتون خيلي خوشگل بود .

سيندرلا با نامادريش که اسمش صغرا خانم بود و 2 تا خواهر ناتنياش که اسمشون زري و پري بود زندگي

مي کرد . بيچاره سيندرلا از صبح که از خواب پا مي شد بايد کار مي کرد تا آخر شب . آخه صغرا خانم خيلي

ظالم بود . همش مي گفت سيندرلا پارکت ها رو طي کشيدي؟ سيندرلا لوور دراپه ها رو گرد گيري کردي؟

سيندرلا ميلک شيک توت فرنگيه منو آماده کردي ؟ سيندرلا هم تو دلش مي گفت : اي بترکي ، ذليل مرده ي

گامبو ، کارد بخوره به اون شکمت که 2 متر تو آفسايده ، و بلند مي گفت : بعله مامي صغي ( همون صغرا

خانم خودمون ) . خلاصه الهي بميرم براي اين دختر خوشگله که بدبختيهاش يکي دو تا نبود . .... القصه، يه

روز پسر پادشاه که خاک بر سرش شده بود و خوشي زير دلش زده بود ، خر شد و تصميم گرفت که ازدواج

کنه . رفت پيش مامانش و گفت مامان جونم ..... مامانش : بعله پسر دلبندم .... شاهزاده : من زن مي

خوام ..... مامانش : تو غلط مي کني پسره ي گوش دراز ، نونت کمه ، آبت کمه ؟ ديگه زن گرفتنت

چيه؟......... شاهزاده : مامان تو رو خدا ، دارم پير پسر مي شم ، دارم مثل غنچه ي گل پرپر مي

شم .....مامانش در حالي که اشکش سرازير شده بود گفت : باشه قند عسلم ، شير و شکرم ، پسر گلم ، مي

خواي با کي مزدوج شي؟ ....... شاهزاده : هنوز نمي دونم ولي مي دونم که از بي زني دارم مي ميرم .....

مامانش : من از فردا سراغ مي گيرم تا يه دختر نجيب و آفتاب مهتاب نديده و خوشگل مثل خودم برات پيدا

کنم . خلاصه شاهزاده ديگه خواب و خوراک نداشت . همش منتظر بود تا مامانش يه دختر با کمالات و

تحصيل کرده و امروزي براش گير بياره. يه روز مامانش گفت : کوچولوي عزيز مامان ، من تمام دختراي

شهر رو دعوت کردم خونمون، از هر کدوم که خوشت اومد بگو تا با پس گردني برات بگيرمش ، شاهزاده

گفت : چرا با پس گردني؟ مامانش گفت : الاغ ، چرا نمي فهمي ، براي اينکه مهريه بهش ندي، پس آخه تو

کي مي خواي آدم بشي ؟ روز مهموني فرا رسيد ، سيندرلا و زري و پري هم دعوت شده بودند . زري و پري

هزار ماشاالله ، هزار الله اکبر ، بزنم به تخته ، شده بودند مثل 2 تا بچه ميمون ، اما سيندرلا ، واي چي بگم

براتون شده بود يه تيکه ماه ، اصلا" ماه کيلويي چنده ، شده بود ونوس شايدم ...( مگه من فضولم ، اصلا"

به ما چه شبيه چي شده بود ) . صغرا خانم حسود چشم در اومده سيندرلا رو با خودش نبرد ، سيندرلا کنار

شومينه نشست و قهوه ي تلخ نوشيد و آه کشيد و اشک ريخت . يهو ديد يه فرشته ي تپل مپل با 2 تا بال لنگه

به لنگه ، با يه دماغ سلطنتي و چشماي لوچ جلوي روش ظاهر شد ....سيندرلا گفت : سلام....... فرشته :

گيريم عليک . حالا آبغوره مي گيري واسه من ؟ ...... سيندرلا : نه واسه خودم مي گيرم .......فرشته : بيجا

مي کني ، پاشو ببينم ، من اومدم که آرزوهات رو بر آورده کنم ، زود باش آرزو کن ...... سيندرلا : آرزو مي

کنم که به مهمونيه شاهزاده برم ...... فرشته : خوب برو ، به درک ، کي جلوي راهتو گرفته دختره ي پررو؟

راه بازه جاده درازه........ سيندرلا : چشم ميرم ، خداحافظ ...... فرشته : خداحافظ .... سيندرلا پا شد ، مي

خواست راه بيفته . زنگ زد به آژانس ، ولي آژانس ماشين نداشت . زنگ زد به تاکسي تلفني ولي اونجا هم

ماشين نبود . زنگ زد پيک موتوري گفت : آقا موتور داريد؟ يارو گفت : نه نداريم. سيندرلا نا اميد گوشي رو

گذاشت و به فرشته گفت ؟ هي ميگي برو برو ، آخه من چه جوري برم؟ فرشته گفت : اي به خشکي شانس

يه امشب مي خواستم استراحت کنم که نشد ، پاشوبيا ببينم چه مرگته !!!! بلاخره يه خاکي تو سرمون مي

ريزيم . با هم رفتند تو انباري ، اونجا يدونه کدو حلوايي بود ، فرشته گفت بيا سوار اين شو برو ، سيندرلا

گفت : اين بي کلاسه ، من آبروم مي ره اگه سوار اين بشم . فرشته گفت : خوب پس بيا سوار من شو !!!

سيندرلا گفت : يه آناناس اونجاست فرشته جون ، به دردت مي خوره؟ .... فرشته : بعله مي

خوره .....سيندرلا : پس مبارکه انشاالله . خلاصه فرشته چوب جادوگريش و رو هوا چرخوند و کوبيد فرق

سر آناناس و گفت : يالا يالا تبديل شو به پرشيا. بيچاره آناناس که ضربه مغزي شده بود از ترسش تبديل شد

به يه پرشياي نقره اي. فرشته به سيندرلا گفت : رانندگي بلدي؟ گواهينامه داري؟....... سيندرلا : نه

ندارم ........ فرشته : بميري تو ، چرا نداري؟..... سيندرلا : شهرک آزمايش شلوغ بود نرفتم امتحان بدم.....

فرشته : اي خاک بر اون سرت ، حالا مجبورم برات راننده استخدام کنم. فرشته با عصاش زد تو کله ي يه

سوسک بدبخت که رو ديوار نشسته بودو داشت با افسوس به پرشيا نگاه مي کرد . سوسکه تبديل شد به يه

پسر بدقيافه ، مثل پسراي امروزي . سيندرلا گفت : من با اين ته ديگ سوخته جايي نميرم.....فرشته : چرا

نميري؟........ سيندرلا : آبروم مي ره....... فرشته : همينه که هست ، نمي تونم که رت باتلر رو برات

بيارم ....... سيندرلا : پس حداقل به اين گاگول بگو يه ژل به موهاش بزنه . خلاصه گاگول ژل زد به موهاش

و با هر بدبختي بود حرکت کردند سمت خونه ي پادشاه. وقتي رسيدند اونجا ديديند واي چه خبره !!!!! شکيرا

اومده بود اونجا داشت آواز مي خوند ، جنيفر لوپز داشت مخ پدر پادشاه رو تيليت مي کرد . زري و پري هم

جوگير شده بودند و داشتند تکنو مي زدند . صغرا خانم هم داشت رو مخ اصغر آقا بقال راه مي رفت (آخه بي

چاره صغرا خانم از بي شوهري کپک زده بود ) خلاصه تو اين هاگير واگير شاهزاده چشمش به سيندرلا افتاد

و يه دل نه صد دل عاشقش شد . سيندرلا هم که ديد تنور داغه چسبوند و با عشوه به شاهزاده نگاه کرد و با

ناز و ادا اطوار گفت : شاهزاده ي ملوسم منو مي گيري ؟....... شاهزاده : اول بگو شماره پات چنده ؟........

سيندرلا : 37 ....... شاهزاده در حالي که چشماش از خوشحالي برق مي زد گفت : آره مي گيرمت ، من

هميشه آرزو داشتم شماره ي پاي زنم 37 باشه. خلاصه عزيزان من شاهزاده سيندرلا رو در آغوش کشيد و

به مهمونا گفت : اي ملت هميشه آن لاين ، من و سيندرلا مي خواهيم با هم ازدواج کنيم ، به هيچ خري هم

ربط نداره . همه گفتند مبارکه و بعد هم يک صدا خوندند : گل به سر عروس يالا ... داماد و ببوس يالا ...

سيندرلا هم در کمال وقاحت شاهزاده رو بوسيد و قند تو دلش آب شد ( بعد هم مرض قند گرفت و سالها بعد

سکته کرد و مرد) سپس با هم ازدواج کردند و سالهاي سال به کوريه چشم زري و پري و صغرا خانم ، به

خوبي و خوشي در کنار هم زندگي کردند و شونصد تا بچه به دنيا آوردند.

+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم تیر 1386ساعت 17:24 توسط سورن |


سلام به همه ی دوستان.

خوب همینطور که قول دادم زود به زود آپ میکنم تا جبران مافات گذشته بشه.

خوب آپ این دفعه هم یکی دیگه از خاطراتم و شاهکارهای دیگمه که میخوام بگم.

این خاطره دقیقا واسه ۲۲/۳/۷۹ هستش.

بابای من نمیدونم چه عادتی داره که نمیتونه واسه مدت طولانی تو یه خونه بمونه و تقریبا هر ۳ ۴ سال

باید خونرو بفروشیم و بریم یه جای دیگه البته این اتفاق هم زیاد بد نشده یه جورایی شدم سورن اینترنشنال

کلی دوست پیدا کردم سر همین جریان.

خلاصه اون زمان هم بابا خونرو فروخته بود و یه خونه دیگه  خریده بود و مشغول بنایی خونه بود.

 اینم یکی دیگه از عادتهاش که حتما باید قبل از اینکه به خونه جدید بریم یه تغییراتی توش ایجاد

کنه ماشالله یه پا مهندس معماری واسه خودش همیشه هم واسه خونه های مردم تز میده.

خلاصه اون روز من آخرین امتحانم رو دادم و رفتم به خونه جدید که ببینم کاری هست که من انجام بدم یا

نه. داییم هم برای کمک اومده بود اونجا (داییم ۵ سال از من بزرگتره و رابطش با من خیلی خوب).

خلاصه رفتم و دیدم هم بنا مشغول هم نقاش. همین که رسیدم اوستا بنا گفت اون سنگ هارو از تراس بیار

اینجا منم گفتم ای به چشم رفتم و ۳ سوت این کارو کردم بعد از چند دقیقه دیدم نقاش اومد گفت تو چیکار

کردی زدی کل دیوارو داغون کردی من امروز اونجارو رنگ زدم گفتم فدای سرم یه بار دیگه بزن.

بعد از یکی دو ساعت بیکاری باز اوستا بنا گفت که بیا واسم ملات درست کن منم باز مثل بچه های خوب

رفتم شروع کردم ملات درست کردن تو استامبولی همچین اینارو با هم مخلوط میکردم که انگار دارم

خمیر نون ورز میدم. بعد از تمام شدن ورز دادن یه نگاه انداختم به دیوار دیدم وای خدا جون چرا اینجا

اینطوری شد!!!!!  ملات تا شعاع ۳ متری پرتاب شده بود. از ترسم صداش و در نیاوردم و در رفتم

تا نقاش نیمده کلمو بکنه. وقت ناهار شد و رفتیم ژامبون گرفتیم جاتون خالی زدیم تو رگ شارژ شدیم.

بعد از ناهار بابا اومد و گفت سورن با داییت برو پشت بوم و یه حالی به کولر بدین ما هم اطاعت امر کردیم و

رفتیم سراغ اون یه دو سه ساعتی پشت بوم بودیم کلی آمار همسایه هارو در آوردیم و خندیدیم کولرم درست

کردیم تقریبا ساعت ۵ بود. رفتم پایین دیدم مامانم هم اومده ولی خبری ازشون نیست.

اون موقع ها من عاشق شربت زعفران بودم بخاطره همین مامان همیشه درست میکرد و ما میخوردیم و

حالشو میبردیم.

خلاصه رفتم پایین دیدم رو اپن یه شیشه خانواده هست که توش شربت زعفرون حداقل ظاهرش که اینو

میگفت منم که تشنه تشنه بودم با دیدن اون ذوق زده شدم و نتونستم جلو خودم رو بگیرم پریدم رفتم درشو

باز کردم و شیشرو سر کشیدم دو تا قلپ خوردم احساس کردم از دهنم سوخت رفت پایین گفتم وای خدا

جون این چی بود دیگه که من خوردم خدا جون غلط کردم من اصلا شربت زعفرون دوست ندارم در همین

فکرا بودم و مشغول دویدن یه سمت دستشویی که ییهو وسط پذیرایی گلا ب به روتون بالا آوردم اووففف

ماشالله ژامبون  با خیارشور و بقعیه مخلفاتش دیپورت شدن و پخش زمین شدن.

صحنه بسیار دل انگیزی بود جای همتون خالی. خلاصه دیدم وحشتناک دهن و گلومو و معدم داره میسوزه

از شانس آب هم قطع بود رو به موت بودم که بابام اینا رسیدن دست گلم رو وسط پذیرایی دیدن و گفتن چی

شده گفتم این شربت زعفرون چرا اینطوری بود؟  که مامانم گفت پسره ی دیوونه اون آب ژاور بود نه شربت

(آب ژاور که میدونید چیه؟ نه؟ خوب میگم که بدونید. آب ژاور یه محلول پاک کننده و ضدعفونی کنندست که

تو بیمارستانها ازش استفاده میکنند).

خلاصه اون شب از سوزش گلو و دل درد داشتم میمردم ولی خدارو شکر از بس آب خوردم خوب شدم.

داییم میگفت عیب نداره الان گلو معدت تمیز شدن میکروباش مردن منم باورم شده بود کلی خوشحال

بودم که شدم آقای پاکیزه.

 

خوب اینم از خاطره این دفعه این درس عبرتی بشه برای شما که گول ظاهر هر غذایی رو نخورید وگرنه

به عاقبت من دچار میشید.

خوب دوستان عزیزم یا حق خداحافظ.

+ نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 16:58 توسط سورن |


 سلام به همه ی دوستان.

خوب این ترم هم تموم شد خیلی زود گذشت ولی خیلی خوش گذشت.

هیچوقت برای امتحان هام به اندازه این دفعه درس نخوده بودم ولی با این حال دو تاشو خراب کردم نمیدونم

درسا سخت شده یا من مغزم سیر نزولی پیدا کرده به هر حال هرطور که بود تموم شد و من برگشتم.

خوب قول داده بودم بعد از امتحان ها بیام و آپ اساسی کنم. واسه آپ این دفعه ۳ تا گزینه داشتم که:

۱) معرفی شخصیتهای برجسته دانشگامون

۲) معرفی کامل استاد ریاضیم به همراه گذاشتن عکسش تو وبلاگ

۳) گفتن یکی از خاطرهامه

گزینه دوم و گذاشتم واسه یه زمان دیگه چون هم نتوستم ازش عکس تکی بگیرم و همینطور سر نمرم خیلی

بهم حال داده بود یه جورایی اگه الان این کارو کنم عذاب وجدان میگیرم.

گزینه سوم هم میزارم واسه آپ بعدیم.

میمونه گزینه اول که معرفی شخصیتهای برجسته دانشگامون.

پس حالا میپردازم به معرفی چند تا از این شخصیتها.

۱) رئیس دانشگاه: اشرف...... معروف به اشرف جون. طلب باباشو از همه میخواد انگار با خودشم درگیر

البته حقم باید بهش داد بنده خدا از این دختر ترشیده ها بوده که تو سن ۴۰ سالگی به هزار بدبختی سر یکی

از شاگرداشو کلاه میزاره و خودشو بهش میندازه. اتفاقا شوهرش ترم پیش استاد ما بود ولی به یک باره

این آقا ناپدید میشه اکثرا این عقیده رو دارن که بیچاره از دست اشرف فرار کرده و سر به کوه و بیابون

گذاشته.

۲) میخواستم چند تا از استادامون هم معرفی کنم که دیدم خیلی طولانی میشه به خاطره همین فاکتور میگیرم

ازشون. فقط همینو بگم که اکثرا کچلن دلیلشم من نمیدونم!!!!!!!!

حالا نوبت میرسه به بچه های کلاس اول بگم که ما تو دانشگاه یه اکیپ ۵  نفره داریم که دوست جونیای

خودمن. البته دو تا آبجی هم تو دانشگاه پیدا کردم که خیلی با حال و با معرفتن. ایشالله تو یه پست دیگه

بچه های خودمون رو معرفی میکنم.

و اینایی که معرفی میکنم هیچ سنمی با ما ندارن و فقط هم کلاسین.

۱) حامد..... معروف به (کزت): کزت رو که یادتون تو بینوایان البته اسم این یکیو من نزاشتم ولی اونی که

گذاشته دستش درد نکنه. این آقا کزت یه اصفهانیه اصیل یعنی چیک چیک ازش اصالت میچکه مثلا این آقا

هیچوقت پول ژتون نمیداد و همیشه خدا وقت ناهار به قول یکی از بچه ها مثل گربه های مادر مرده مییومد

میشست پیش ما تا برای ثواب هم که شده یه لغمه بهش بدیم تا از گشنگی نمیره. از این بچه های بی خاصیت

روزگار.

 

۲) محمد..... معروف به (خرطوم): به به کل کلاس دانشگاه ما متعلق به ایشون یعنی اگه یه روز نیاد

دانشگاه دخترای دانشگاه اون روز از نگرانی خوابشون نمیبره. اصلا مد و تو همدان ایشون میارن

یکی از کارهای جالبش هم تو اوایل سال این بود که به دستش حنا میزاشت.

از چهرش که نمیتونم تعریف کنم چون کلا چیزی یادم نیست تنها چیزی که یادم یه خرطوم به اندازه یک متر

تو صورتش. عاشق یکی از دخترای دانشگاه که این عشق با خریدن کرانچی شروع شد و با خریدن دوباره

و دوباره کرانچی این عشق قوی تر شد.

 

۳) اسی....... معروف به (اسی جوجه) و (اسی یه ذره): این گل پسر خیلی باحال  البته این لغب ها بی دلیل

نیستن گذاشتن لغب اول بخاطره این که وقتی این و میبینی خیلی بچه میزنه چهرش در حد دوم دبیرستان

بخاطره همین بهش میگیم اسی جوجه و حالا جریان گذاشتن لغب دوم.

قبلس بزارید از این اسی هم یه مقدار تعریف کنم من کشته مرده ی مدل موشم (جریان لره رو که شنیدین

بهش میگن ژل چی میزنی.........) این آقا اسی هم از روش همون لره استفاده میکنه. و صندل میپوشه

با جوراب سفید خلاصه اینم جزء خوشتیپهای دانشگامون.

و حالا جریان یه ذره. تو بچه های تکمیل ظرفیت که اومدن یه دختر هست از این تفلون ها.

البته از لحاظ چهره بد نیست و قابل تحمل یه روز این آقا اسی این خانم رو تو حیاط دانشگاه میبینه و با دلی

پر از شور و امید با عجله میره سمتش و با من و من کردن و کمی ترس به این دختره میگه خانم فلانی

من یه ذره به شما علاقه مند شدم (فکر کنید فقط یه ذره نه بیشتر) خیلی دوس داشتم اونجا بودم و قیافه

دختره رو میدیدم ولی حیف که نبودم. خلاصه این جریان تو کل دانشگاه پیچید و اسی معروف شد به اسی

یه ذره.

 

۴) حسین..... معروف به (حسین دیو): خرخون کلاس در کل بچه بدی نیست ولی زیاد باهاش حال نمیکنیم

به قول خودش گوش تلخ. گذاشتن این لغب هم به خاطره هیکل گندشه.

 

۵) خانم بابایی معروف به (توهم): حالش خیلی بده یعنی خیلی خیلی بده.

سن مامان بزرگ من رو داره و تمام هدفش از اومدن به دانشگاه هم پیدا کردن یه شوهر ولی از شانس

بدش همه پسرها از اون کوچیکترن. همین چند باری به من پیشنهاد ازدواج داده که من قبول نکردم.

جدیدا هم به پر و پای استادا میپیچه که شاید فرجی شد و بختش باز شد.

کشته مرده ی مسیج های عشقولانس. این دختر چیزی به نام غرور و بر خوردن تو ذاتش نیست من هر

 چی حالش رو میگیرم باز این کم نمیاره من کم آوردم از بس حالش رو گرفتم ولی این نه.

و حالا برسیم به لغبی که من روش گذاشتم یعنی توهم.

این دختر خیلی هزیون میگه من به این نتیجه رسیدم که قرص اکس مصرف میکنه.

یه روز میاد میگه من نامزد کردم نامزدم ال بل دو تا تویوتا کرولا میخواد بخره بعد یکیش رو بده به من

بعد میبینیم فردا با یه پسره میاد که ماشینش یه پیکان جوانان  خلاصه حالش خیلی بعد اگه همینطور

پیش بره چند سال دیگه میشه مثل رئیس دانشگامون.

 

خوب تا همینجا بسه دیگه خیلی تعریف کردم ازشون.  اگه از دوستان که به وبلاگ میان کسی

قصد ازدواج داره من این خانم توهم رو بهش پیشنهاد میکنما به خدا گناه داره.

خوب حتما دوس دارید که عکساشون هم ببینید میخواستم این کارم کنم ولی گفتم شاید از دستم ناراحت بشن

بخاطره همین پشیمون شدم.

خوب دوستان اینم از آپ این دفعه. من یه مدتی کرجم بخاطره همین سعی میکنم هر ۵ یا ۶ روز آپ کنم

که تلافی این مدت که نبودم در بیاد.

موفق و خوب و خوش باشید یا حق و خدانگهدار.

+ نوشته شده در شنبه دوم تیر 1386ساعت 13:14 توسط سورن |